11.05.2011 Cinecita: De vrouwelijke blik vanuit de Andes. Workshopfilms van jonge vrouwen uit Peru, Ecuador en Bolivia

Op 11 mei gingen zes workshopfilms van het Cinecita-project in première. De korte films zijn gemaakt door vrouwen uit drie Andeslanden, die nooit eerder een camera hadden aangeraakt. ‘Het maakt niet uit hoe jong of onervaren ze zijn; iedereen kan uiteindelijk een film maken.

‘Jullie willen een documentaire maken over lijmsnuivende jongeren? Oké, doe maar. Jullie hebben een week.’ Misja Goossens van Moviemiento vertelt over het rondreizende documentaireproject Cinecita, waarbij meisjes en vrouwen uit de Andesregio zelf documentaires maakten. Alles lieten ze aan hen over: de vrouwen filmden, interviewden en bedachten zelf het concept, waarin ze totaal vrij werden gelaten.

De workshops waren bedoeld voor jonge vrouwen. ‘Vrouwen zijn in Latijns-Amerika toch minder bedeeld; ze krijgen minder snel de kans om door te leren dan mannen’, vertelt Goossens. ‘Veel vrouwen hebben naast het werk en de zorg voor hun kinderen geen tijd om creatief bezig te zijn. Bovendien zeiden onze lokale partners dat als we mannen én vrouwen zouden nemen, de vrouwen in groepen toch terughoudender blijven. Nu hadden ze echt zoiets van: ‘wow, er wordt naar me geluisterd’. Maar het was nog best lastig om ze vrij te laten fantaseren. Ze zijn toch nog erg gewend te horen te krijgen wat goed is en wat niet.’

Het Cinecita-project is zelf voer voor een roadmovie: met een omgebouwde bus reisden leden van de organisatie Moviemiento en lokale partners door Ecuador, Peru en Bolivia. Het idee daarvoor ontstond twee jaar geleden. Moviemiento heeft al meerdere cinematours op zijn naam staan, waarbij films in de openlucht werden vertoond, maar nooit in Latijns-Amerika. De cinemapioniers bezochten zes dorpen waar ze filmworkshops organiseerden, en 25 locaties waar ze de gemaakte films én een professioneel filmprogramma vertoonden.

De workshops duurden een week. Goossens was eigenlijk verrast dat elk groepje uiteindelijk een film heeft afgeleverd. ‘Binnen zeven dagen moesten ze een kleine documentaire afhebben, en van tevoren denk je: dat lukt nooit! De meesten wisten niet wat een shot was, en het verschil tussen documentaire en fictie. Sommigen hadden nog nooit een computer gezien. En de jongste was elf jaar. Maar het ging eigenlijk heel goed. Het maakt niet uit hoe jong of onervaren ze zijn; iedereen kan uiteindelijk een film maken.’

‘Na de workshops werden meteen de resultaten vertoond aan het hele dorp; dat was natuurlijk heel spannend. Met megafoons en mond-op-mondreclame nodigden we het dorp uit voor de filmvertoningen, altijd gratis en in de openlucht. Soms zaten we op 4000 meer hoogte en was het steenkoud, maar het hele dorp kwam wel. Dan kwamen ze met een lama, en bonden ze die vast aan een paal. Alhoewel de films echt vanuit de blik van vrouwen waren gemaakt, waren ook alle mannen aanwezig. En de meisjes waren supertrots, want zij hadden, als familielid dat normaal de zwakste schakel is, als eerste een dvd in handen.’

De vertoning van de zes workshopfilms op het LAFF is de bioscooppremière van die documentaires. De documentaire over lijmsnuivende jongeren zit daar niet tussen; dat onderwerp bleek toch niet haalbaar binnen een paar dagen, ondervonden de jonge maaksters. Jammer genoeg is het onmogelijk om alle jonge auteurs van de workshopfilms uit te nodigen, vindt ook Goossens. ‘Maar ook op afstand vinden ze het ook heel spannend dat hun films in een Europese bioscoop worden vertoond.’

-Floor de Bie-

Hivos - Women's Perspectives
Woe 11 mei, 18:30-20:00, LHC2, met aanwezigheid van leden van lokale partners COMPA, Nómadas, La Cinta Corta, Globale Medienwerkstatt en Moviemiento.